همیشه وقتی دلامون پر از غمه. یکی هست که به حرف های دلمون گوش کنه...
همیشه وقتی دلمون تنگه. یکی هست تا بریم سراغش...
همیشه وقتی چشمات گریونه. یکی هست که غصه دار ا شکاته...
همیشه وقتی که شادی. یکی هست که وقتی به یادش می ا فتی شادتر می شی...
همیشه وقتی زمین می خوری. یکی هست که دستت و بگیره و بلندت کنه...
همیشه وقتی از امیدی نا امید می شی. یکی هست که امید دلت می شه ...
همیشه ........
همه وقت ..........
یکی هست...............
ولی وقتی اون یکی ازدست بنده هاش غمگینه. یکی وداره که خوشحالش کنه...؟
ولی وقتی اون یکی به خیر بنده هاش روزی می ده. یکی و داره که به همون اندازه شکرش کنه...؟
ولی وقتی اون یکی این همه عشق نصار بنده هاش می کنه. یکی وداره که به همون اندازه عاشقش باشه...؟
ولی وقتی ....
اون یکی ........
آیا یکی هست........؟
حالا به اون دعای امام سجاد(ع)می رسم که فرمودند:
خدایا:من در کلبه ی فقیرانه ی خود چیزی را دارم که تو در عرش کبریائی خود نداری...
ومن چون توئی دارم و تو چون خودی نداری...
در پناه او ....!؟
